2. Podział i podstawy projektowania sieci kanalizacyjnych

Pod pojęciem kanalizacji należy rozumieć układ przewodów wraz z uzbrojeniem, którego celem jest odprowadzanie ścieków z obiektów i terenów kanalizowanych takich jak miasta, osiedla, zakłady przemysłowe, budynki mieszkalne, użyteczności publicznej itp., odpływem grawitacyjnym lub ciśnieniowym do oczyszczalni ścieków lub bezpośrednio do odbiornika (w wypadku np. kanalizacji deszczowej). Przez ścieki rozumie są wody zużyte w gospodarstwach domowych, obiektach komunalnych, przemyśle lub wody opadowe z deszczu lub topniejącego śniegu. Wyróżnia się następujące rodzaje ścieków (Heidrich, 1999):
  • Ścieki bytowo – gospodarcze – ścieki fekalne, ścieki z kuchni, łazienek, pralni itp., powstające w gospodarstwach domowych, instytucjach użyteczności publicznej, zakładach przemysłowych itp.,
  • Ścieki przemysłowe – powstające w wyniku procesów produkcyjnych w zakładach przemysłowych lub w zakładach usługowych,
  • Ścieki opadowe – wody powstające w wyniku opadów deszczu, topnienia śniegu, mycia ulic, placów, itp.
W skład kanalizacji wchodzą takie elementy jak (Błaszczyk, 1974):
  • instalacje wewnętrzne w budynkach,
  • przykanaliki odprowadzające ścieki z budynków,
  • sieć kanałów zbiorczych,
  • kolektory kanalizacyjne,
  • oczyszczalnia ścieków.
Zadaniem instalacji wewnętrznych jest zbieranie ścieków z budynku i odprowadzanie ich do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Siecią kanałów zbiorczych oraz kolektorów są one transportowane do oczyszczalni ścieków bądź bezpośrednio do odbiornika (np. w przypadku kanalizacji deszczowej). W oczyszczalni ścieki są oczyszczane w takim stopniu, aby możliwe było ich odprowadzenie do odbiornika. Stopień oczyszczania ścieków, w zależności od wielkości oczyszczalni, określa Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego.