2.3.1. Założenia ogólne cz. 2
kanały kryte projektuje się w ulicach i ciągach komunikacyjnych niezadrzewionych z maksymalnym wykorzystaniem ukształtowania terenu, ponieważ wody deszczowe spływają po jego powierzchni,
trasowanie kanałów krytych rozpoczyna się podobnie jak w przypadku sieci sanitarnej od głównych kolektorów i zbieraczy doprowadzających ścieki do odbiornika lub oczyszczalni,
w sieci kanalizacji deszczowej nie planuje się stosowania elementów płuczących (płuczek kanałowych, kanałów płuczących). Zakłada się bowiem, że osady gromadzące się w kanałach będą usuwane samoistnie w czasie przepływów wywołanych deszczami nawalnymi,
należy wziąć pod uwagę występowanie charakterystycznych niecek terenowych jako punktów krytycznych, do których muszą być dostosowane zagłębienia i spadki kanałów odwadniających, a niekiedy punkty te mogą powodować konieczność stosowania pompowni,
obszary na granicy miasta i poza granicami zainwestowania miejskiego planuje się odwadniać w sposób naturalny powierzchniowo. Stosuje się w tym celu najczęściej rowy opaskowe kierujące ścieki bezpośrednio do odbiornika, jeśli nie wymagają oczyszczania,
kanały powinny być zaprojektowane możliwie najpłycej z możliwością grawitacyjnego skanalizowania przyległych do kanału terenów. W tym celu, podobnie jak w przypadku sieci sanitarnej, kanały duże (kolektory, zbieracze o mniejszych wymaganych spadkach) powinny być planowane w miarę możliwości wzdłuż warstwic, a kanały boczne drugorzędne (o większych wymaganych spadkach) prostopadle do warstwic,
- w celu wypłycenia sieci można stosować pompownie. Pompownie ścieków projektuje się również u wylotu kanałów (zbieraczy) do odbiornika jeśli poziom wody w odbiorniku przewyższa poziom odprowadzenia ścieków,
- w znacznym stopniu o ostatecznym rozwiązaniu układu sieci decydują warunki miejscowe, które w związku z tym powinny być szczegółowo przeanalizowane.