2.3.11. Wymagania w projektowaniu cz. 6
Należy ją stosować także przy zmianie przepływu w kanale, zmianie przekroju kanału lub napełnienia.
W przypadkach, gdy kanały wyrównuje się dnem, należy wziąć pod uwagę to, że kanał dopływający będzie pracował pod ciśnieniem równym różnicy rzędnych zwierciadeł ścieków. Jednak przy takim rozwiązaniu uzyskuje się mniejsze zagłębienia kanałów w węzłach niż w przypadku wyrównywania sklepieniami.
Obie metody wyrównywania kanałów pokazano na rys 2.11
Rysunek 2.11: Sposób łączenia dwóch kanałów o różnych wysokościach przekrojów
a) połączenie dwóch odcinków kanalizacji przy licowaniu sklepień
b) połączenie dwóch odcinków kanalizacji przy licowaniu dna
Zlewnie
Prawidłowe wyznaczenie obszaru zlewni z którego wody deszczowe będą odprowadzane do poszczególnych odcinków jest bardzo ważne. Generalnie obowiązuje podobna zasada jak w przypadku kanalizacji sanitarnej tj. podział według dwusiecznych kątów zawartych między osiami przewodów. Tak przeprowadzony podział należy jednak skorygować, biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu oraz uwzględniając naturalne kierunki spływu wód opadowych. Linia rozgraniczająca powierzchnie cząstkowe powinna przebiegać możliwie prostopadle do warstwic.
Największy wpływ konfiguracji terenu na kształt i wielkość zlewni jest wtedy, gdy kierunek jej spadku jest prostopadły do wyznaczonych odcinków kanałów. Występuje wówczas asymetryczny układ zlewni cząstkowych, przez zbliżenie linii wyznaczającej zlewnie do odcinka tego kanału, który jest położony wyżej (Klepacka, 1999). Taką sytuację przedstawia rys poniżej
a)
b)
Rysunek 2.12: Wyznaczanie zlewni kanałów deszczowych:
a) zlewnia wyznaczona na zasadzie dwusiecznych
b) zlewnia wyznaczona z uwzględnieniem konfiguracji terenu
Wpusty uliczne
Rozmieszczenie wpustów ulicznych powinno być określone na podstawie ich zdolności przepustowej. Przyjmuje się że jeden wpust uliczny może odprowadzać wodę z powierzchni nieprzepuszczalnej 800 do 1000 m2 jezdni i chodników. Jest to uzależnione od pochylenia podłużnego niwelety jezdni i chodnika, rodzaju nawierzchni oraz strefy opadowej. Przy prędkościach przepływu w kanałach nie zapewniających samooczyszczania należy stosować wpusty z osadnikami (Szling, 2004).